Daily Archives: April 11, 2014

Spring Trip 2014 – Day 7 – English Version


Birmingham is large. And a bit scary. I hadn’t realised how unused I had become of large cities until I wandered around here for a bit. And yeah my hotel is not exactly in the best of neighbourhoods (I was looking for cheap, bog it!), but I’ve vet to see shady guys is shadow corners or anything like that. It might be the tall buildings, the wide roads and the typical British inability to signpost properly. However, from what little I’ve seen, the city looks interesting and I am genially looking forward to exploring it tomorrow.

My day was overall pretty good. It wasn’t cold, I discovered that Bangor has a pretty cool open air market on Fridays, and best of the best? I did not have to change any trains all the way to Birmingham! Yippee! We crossed through a pretty big chunk of Wales, and honestly at times it felt like the train was passing through a commercial made by the Ministry of Tourism. It had it all: the green hills dotted with sheep, stone bridges, (clean) beaches, the occasional castle. Unfortunately I was too sleepy to take any decent pictures, but then again, that’s what Google’s for!

When I arrived at Birmingham I realised that my mobile internet was on vacation. For some reason (I blame hunger and tiredness) this sounded more like adventure potential than an inconvenience. So I found the nearest map, copied down directions –quite studiously is I say so myself- and started walking. Unfortunately I forgot I was in England. And no offense to the lovely British folk reading this but putting a discreet, out of the way sign with the street’s name at the beginning of it is not helpful. Not really. I’d say it’s because everyone here seems to have a GPS but once upon a short time ago that was not the case. Anyway I got a bit lost, and lucky me, it was around the time that schools were letting out, so I chanced upon a mum and her two kids, who not only knew where my hotel is, she also offered to take me there since it was on her way. Wow, that’s pretty awesome chances, you gotta admit!

The hotel is structured more like a motel, nothing fascinating but! THE BED IS HUGE! As in movie-like, illogically-tall, fluffy-as-a-cloud huge. I truly don’t know how I’ll manage to get up in the morning…

As I re-read what I’ve written so fat, I get the impression it is slightly all over the place. Can’t be helped I suppose. Besides, when James Joyce wrote whatever passed through his head, they called it literature. Who knows, maybe in 80 years some poor student will be slaving over my writing. If that is the case, I only have one thing to say: good luck buddy!

Spring Trip 2014 – Day 7


Το Birmingham είναι μεγάλο. Και λίγο τρομακτικό. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο έχω ξεσυνηθήσει τις μεγάλες πόλεις μέχρι που τριγύρησα λίγο εδώ. Και ναι, παραδέχομαι ότι το ξενοδοχείο δεν είναι και στην πιο προσεγμένη γειτονιά (έξαχνα κάτι φτηνό, να πάρει!), αλλά δεν είναι ότι έχει απειλητικούς τύπους σε γωνίες ή τίποτα τέτοιο. Μάλλον φταίνε τα ψηλά κτίρια, οι φαρδιοί δρόμοι και η τυπικά Βρετανική ανικανότητα να βάλουν εμφανείς ταμπέλες στους δρόμους. Από το πολύ λίγο που έχω δει από την πόλη, φαίνεται ενδιαφέρουσα, και ειλικρινά ανυπομονώ να την εξερευνήσω αύριο.

H μέρα μου ήταν σε γενικές γραμμές καλή. Δεν έκανε κρύο, είχε ήλιο, ανακάληψα ότι το Bangor έχει μια εξαιρετική λαϊκή αγορά τις Παρασκεύες, και το καλύτερο; Δεν χρειαζόταν να αλλάξω τρένα για να φτάσω Birmingham! Γιούπι! Διασχίσαμε ένα αξιοπρεπές κομμάτι της Ουαλίας, και κατά καιρούς ήταν λες και το τρένο διέσχιζε ένα σποτάκι φτιαγμένο από το Υπουργείο Τουρισμού. Το πακέτο τα είχε όλα: πράσινες πλαγιές με προβατάκια, πέτρινες γέφυρες, (καθαρές) ακρογυαλιές, κανένα κάστρο εδώ κι εκεί. Δυστυχώς ήμουν πολύ νυσταγμένη για να βγάλω φωτογραφίες, αλλά αν είστε πραγματικά περίεργοι… γι’αυτό υπάρχει το Google!

Όταν έφτασα στο Birmingham συνειδιτοποίησα ότι το ίντερνετ στο κινητό μου δεν δούλευε. Για κάποιο λόγο (μάλλον ένας συνδιασμός πείνας και κούρασης) αύτο μου φάνηκε περισσότερο σαν πιθανότητα για περιπέτεια παρά μια ενόχληση. Βρήκα λοιπόν το κοντινότερο χάρτη, σημείωσα την αλλλουχία δρόμων μέχρι το ξενοδοχείο, και το έριξα στο περπάτημα. Ξέχασα όμως ότι είμαι στην Αγγλία. Και χωρίς παρεξήγηση, αλλά εδώ πέρα βάζουνε ταμπέλες με τα ονόματα των δρόμων μόνο στην αρχή των δρόμων, και αυτό αν είσαι τυχερός. Θα έλεγα ότι είναι επιδή εδώ όλοι έχουν GPS αλλά μια φορά και ένα καιρό πρόσφατα κανείς δεν είχε αυτά τα εκνευριστικά κολοκύθεια μέσα στο αμάξι του. Αναπόφευκτα ψιλοχάθηκα, αλλά ευτυχώς για μένα, τα σχολεία είχαν μόλις σχολάσει και πέτυχα μια μαμά με δυο πιτσιρίκια που όχι μόνο ήξερε που ήταν το ξενοδοχείο, αλλά προσφέρθηκε να με πάει ως εκεί μιας και ήταν στον δρόμο της. Αυτό θα πει τύχη!

Το ξενοδοχείο είναι οργανωμένο σαν μοτέλ, τίποτα το συνταρακτικό, αλλά! ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ! Ξέρετε πως είναι στις ταινείες που τα ξενοδοχεία έχουν πάντα αυτά τα ψηλά ημίδιπλα κρεβάτια που δεν θες να σηκωθείς από αυτά; Κάτι τέτοιο. Δεν θα θέλω να ξεκολλήσω το πρωί…

Καθώς ξαναδιαβάζω τι έχω γράψει μέχρι τώρα, έχω την εντύπωση ότι είναι λίγο αλλού κι εκεί και παραπέρα. Εεεε, τι να κάνουμε. Όταν ο James Joyce έγραφε ό,τι του κατέβαινε το αποκάλεσαν λογοτεχνία. Ποιος ξέρει, σε 80 χρόνια κάποιος ταλαίπορος μαθητής θα παλεύει να αναλύσει τα δικά μου κείμενα. Ένα έχω να πω: καλή τύχη φιλαράκο!