Spring Trip 2014 – Day 7

Standard

Το Birmingham είναι μεγάλο. Και λίγο τρομακτικό. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο έχω ξεσυνηθήσει τις μεγάλες πόλεις μέχρι που τριγύρησα λίγο εδώ. Και ναι, παραδέχομαι ότι το ξενοδοχείο δεν είναι και στην πιο προσεγμένη γειτονιά (έξαχνα κάτι φτηνό, να πάρει!), αλλά δεν είναι ότι έχει απειλητικούς τύπους σε γωνίες ή τίποτα τέτοιο. Μάλλον φταίνε τα ψηλά κτίρια, οι φαρδιοί δρόμοι και η τυπικά Βρετανική ανικανότητα να βάλουν εμφανείς ταμπέλες στους δρόμους. Από το πολύ λίγο που έχω δει από την πόλη, φαίνεται ενδιαφέρουσα, και ειλικρινά ανυπομονώ να την εξερευνήσω αύριο.

H μέρα μου ήταν σε γενικές γραμμές καλή. Δεν έκανε κρύο, είχε ήλιο, ανακάληψα ότι το Bangor έχει μια εξαιρετική λαϊκή αγορά τις Παρασκεύες, και το καλύτερο; Δεν χρειαζόταν να αλλάξω τρένα για να φτάσω Birmingham! Γιούπι! Διασχίσαμε ένα αξιοπρεπές κομμάτι της Ουαλίας, και κατά καιρούς ήταν λες και το τρένο διέσχιζε ένα σποτάκι φτιαγμένο από το Υπουργείο Τουρισμού. Το πακέτο τα είχε όλα: πράσινες πλαγιές με προβατάκια, πέτρινες γέφυρες, (καθαρές) ακρογυαλιές, κανένα κάστρο εδώ κι εκεί. Δυστυχώς ήμουν πολύ νυσταγμένη για να βγάλω φωτογραφίες, αλλά αν είστε πραγματικά περίεργοι… γι’αυτό υπάρχει το Google!

Όταν έφτασα στο Birmingham συνειδιτοποίησα ότι το ίντερνετ στο κινητό μου δεν δούλευε. Για κάποιο λόγο (μάλλον ένας συνδιασμός πείνας και κούρασης) αύτο μου φάνηκε περισσότερο σαν πιθανότητα για περιπέτεια παρά μια ενόχληση. Βρήκα λοιπόν το κοντινότερο χάρτη, σημείωσα την αλλλουχία δρόμων μέχρι το ξενοδοχείο, και το έριξα στο περπάτημα. Ξέχασα όμως ότι είμαι στην Αγγλία. Και χωρίς παρεξήγηση, αλλά εδώ πέρα βάζουνε ταμπέλες με τα ονόματα των δρόμων μόνο στην αρχή των δρόμων, και αυτό αν είσαι τυχερός. Θα έλεγα ότι είναι επιδή εδώ όλοι έχουν GPS αλλά μια φορά και ένα καιρό πρόσφατα κανείς δεν είχε αυτά τα εκνευριστικά κολοκύθεια μέσα στο αμάξι του. Αναπόφευκτα ψιλοχάθηκα, αλλά ευτυχώς για μένα, τα σχολεία είχαν μόλις σχολάσει και πέτυχα μια μαμά με δυο πιτσιρίκια που όχι μόνο ήξερε που ήταν το ξενοδοχείο, αλλά προσφέρθηκε να με πάει ως εκεί μιας και ήταν στον δρόμο της. Αυτό θα πει τύχη!

Το ξενοδοχείο είναι οργανωμένο σαν μοτέλ, τίποτα το συνταρακτικό, αλλά! ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ! Ξέρετε πως είναι στις ταινείες που τα ξενοδοχεία έχουν πάντα αυτά τα ψηλά ημίδιπλα κρεβάτια που δεν θες να σηκωθείς από αυτά; Κάτι τέτοιο. Δεν θα θέλω να ξεκολλήσω το πρωί…

Καθώς ξαναδιαβάζω τι έχω γράψει μέχρι τώρα, έχω την εντύπωση ότι είναι λίγο αλλού κι εκεί και παραπέρα. Εεεε, τι να κάνουμε. Όταν ο James Joyce έγραφε ό,τι του κατέβαινε το αποκάλεσαν λογοτεχνία. Ποιος ξέρει, σε 80 χρόνια κάποιος ταλαίπορος μαθητής θα παλεύει να αναλύσει τα δικά μου κείμενα. Ένα έχω να πω: καλή τύχη φιλαράκο!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s