Daily Archives: April 13, 2014

Spring Trip 2014 – Day 9 – English Version


The magic red boots strike again! And for those that don’t know, I am talking about a pair of red boots that I bought this autumn. Other than being incredibly cure, I believe they deserve the epithet magic, seeing that every time I wear them my day goes just right.

See what happened today for example: the sun was shining, the air was warm, I made a wonderful walk and found two books I have been searching for some time! Honestly, when I left the hotel this morning I did not mean to go shopping. Three hours later I was standing in front of a four-storey Waterstones, so I just had to check it out. Since I first came to England I’m made it a practice to go through the classics section in every bookshop I visit in an effort to find books from my really-need-to-read-at-some-point-list. One of the hardest to find was the 1001 Arabian Tales. Oh, you can find censored versions and abridged versions and selections, but a decent translation of one of the older Arabic manuscripts? No such luck! Personally, I think the problem is that (like with the Grim Fairy Tales) someone somewhere decided that if the title says (fairy) tales, then the text ought to address children. And I don’t think the misconception was started by Disney… Anyway, the result was that until today I hadn’t been able to find a non-kiddified version of the Arabian Tales. Thank you Penguin Classics!

Other than my campaign through the bookstore shelves (and the mini dance that may or may not accompanied it), I spent most of my day walking around the city centre. I have completely lost count of the days, but I’m pretty sure today was Easter Sunday. Either that or the bell-ringers here are very enthusiastic by the end of Mass. Whichever one is true, today was very musical indeed. After the bells had finished tolling (hahaha, for whom the bell tolls?), the streets were dotted with street performers determined to take advantage of the good weather. I’m not complaining. Other than the fact that most of those I heard were quite talented, the magic boots did their thing and I got my monthly dose of compliments. And before anyone asks, no, compliments by family members don’t count. I mean yeah, of course they count! Just under a different category.

Tomorrow I’m heading for Nottingham, my last stop for this trip before heading back to Norwich (and my revisions for the exams). I’m not sure what to expect (other than an impossible amount of references to Robin Hood) but I can’t wait to find out. Until then, goodnight and good internet surfing!

Spring Trip 2014 – Day 9


Τα μαγικά κόκκινα μποτάκια ξαναχτύπησαν! Και για όσους δεν ξέρουν, πρόκειται για ένα ζευγάρι κόκκινες μπότες που αγόρασα το φθινόπωρο. Εκτός από το γεγονός ότι είναι σκέτη γλύκα, θεωρώ ότι τους αξίζει ο τίτλος μαγικές μιας και κάθε φορά που τις βάζω η μέρα μου είναι τέλεια.

Δείτε τι έγινε σήμερα για παράδειγμα: ο ήλιος έλαμπε, είχε ζέστη, έκανα μια πολύ ευχάριστη βόλτα και βρήκα δυο βιβλία που έψαχνα εδώ και καιρό! Ειλικρινά, δεν σκόπευα να πάω για ψώνια όταν έφυγα από το ξενοδοχείο το πρωί. Αλλά όταν τρεις ώρες αργότερα βρέθηκα μπροστά σε ένα τετραώροφο Waterstones, ε έπρεπε να το τσεκάρω. Από τότε που ήρθα στην Αγγλία, κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα βιβλιοπωλείο, φροντίζω να τσεκάρω τα ράφια με τα λεγόμενα κλασσικά έργα, με την ελπίδα ότι θα βρω κάποιον τίτλο από την λίστα-με-βιβλία-που-πρέπει-να-διαβάσω-σε-κάποια-φάση. Ένα από τα πιο δύσκολα να βρω ήταν οι Χίλιες και Μια Νύχτες. Ω, μπορείς να βρεις λογοκριμένες ή/και συμπυκνωμένες εκδοχές, αλλά μια αξιοπρεπείς μεταφράσεις του αρχικού χειρόγραφου; Που τέτοια τύχη! Προσωπικά θεωρώ ότι το πρόβλημα είναι πως (όπως και με τα παραμύθια των Αδερφών Γκριμ και του Περώ) κάποιος, κάποτε αποφάσισε ότι αν ο τίτλος του κειμένου αναφέρεται σε παραμύθια, τότε το κείμενο απευθύνεται σε παιδιά. Και δεν νομίζω ότι το πρόβλημα ξεκίνησε με τον Ντίσνεϋ… Το αποτέλεσμα ήταν ότι μέχρι σήμερα δεν είχα καταφέρει να βρω πουθενά τις Χίλιες και Μία Νύχτες σε κάποια μη-παιδική εκδοχή. Σας ευχαριστώ εκδόσεις Penguin!

Πέρα από αυτήν την εξόρμηση στα ράφια του βιβλιοπωλείου (και το μίνι χορευτικό που ίσως να έκανα, ίσως και να μην έκανα από την χαρά μου) πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της μέρας μου τριγυρνώντας στο κέντρο. Έχω χάσει τις μέρες εντελώς, αλλά νομίζω ότι σήμερα ήταν Κυριακή του Πάσχα. Ή αυτό ή οι κωδωνοκρούστες εδώ πέρα είναι πολύ ορεξάτοι στο τέλος της λειτουργίας. Ότι από τα δύο και αν ισχύει, σήμερα είχε παντού μουσική. Αφότου σταμάτησαν οι καμπάνες (χεχεχε, για ποιον χτυπάει η καμπάνα;) κάθε δρόμος και παράδρομος είχε τουλάχιστον ένα μουσικό που αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τον καλό καιρό και να δώσει παράσταση. Δεν παραπονιέμαι. Πέρα από το γεγονός ότι οι περισσότεροι ήταν τουλάχιστον αρκετά ταλαντούχοι ώστε να μην φαλτσάρουν, οι μαγικές μπότες έκαναν το θαύμα τους και πήρα την μηνιαία μου δόση από κομπλιμέντα. Και πριν μιλήσει κανείς, δεν μετράει για κομπλιμέντο αν σου το πει συγγενείς. Δηλαδή μετράει, αλλά θα το βάλω σε άλλη κατηγορία.

Αύριο φεύγω για Nottingham, τον τελευταίο σταθμό του ταξιδιού μου πριν γυρίσω στο Norwich (και τις επαναλήψεις για την εξεταστική). Δεν είμαι σίγουρη τι να περιμένω (εκτός από πάμπολλες αναφορές στον Ρομπέν των Δασών) αλλά δεν βλέπω την ώρα! Μέχρι τότε, καληνύχτα και καλό σερφάρισμα.

Spring Trip 2014 – Day 8 – English Version


Ha! Would you look at that! Birmingham is actually growing on me. Can’t say the same for the industrial architecture, but at least the city is honest about its character. Does that make sense? I’m not sure. I think what I’m trying to say is that I feel more comfortable in cities whose history I can read on the buildings and the roads and the way the neighbourhoods are arranged. I still feel a little uncomfortable, but that’s probably because I’m used to a town that I can cross in less than two hours.

I was thinking earlier, as I was crossing the (large and very well-kept) campus, that if York seems infused with legends and medieval tales, and the odd ghost, then Birmingham is the very definition of steampunk. Old and new twisted together, with the traces of the Industrial Revolution visible even in the newest buildings. But at the same time there are gardens and parks full of flowers and as I was walking to the university I realised that if I ever write a utopian or even dystopian tale then Birmingham would be morbidly appropriate as the setting.

Speaking of walking… My legs are ready to pack and leave. I’m not kidding, poor things, they suffered today! Eight miles to walk to and fro the campus, plus my exploration there, plus a lengthy wondering to the local shopping complex…Honestly how I made it back to the hotel, I have no idea. And this paragraph is way off topic. I wanted to speak (write?) about the university. I was not certain on what to expect. Whoever wrote the prospectus was a Master of bland writing. Turns out the campus is very well taken care off and way larger than I thought. They must have always had a large intake of students, even the oldest buildings are tall, with plenty of floors and shaped to resemble rectangulars. The areas around the halls of residence are more diverse, mostly thanks to the gardens surrounding them.

It’s a pity I wasn’t able to get my hands on a map of the city. I’m sure there are some pretty awesome nooks and crannies here and there… Still, can’t be helped. Who knows, in two years time I may be here and then I’ll have all the time to go through every little alley and passageway with a toothcomb if I feel like it.

Spring Trip 2014 – Day 8


Χα! Κοίτα να δεις! Το Birmingham μου ψιλοαρέσει τελικά. Δεν μπορώ να πω ότι η βιομηχανική αρχιτεκτονική είναι η αγαπημένη μου, αλλά τουλάχιστον η πόλη είναι ειλικρινής όσον αφορά τον χαρακτήρα της. Βγάζει νόημα αυτό; Δεν είμαι σίγουρη. Νομίζω ότι αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι νιώθω πιο άνετα σε πόλεις των οποίων την ιστορία μπορώ να διαβάσω στα κτίρια, τους δρόμους και τον τρόπο με τον οποίο οι γειτονιές είναι οργανωμένες. Εξακολουθώ να νιώθω άβολα, άλλα αυτό έχει περισσότερο να κάνει με το γεγονός ότι έχω συνηθίσει σε πόλεις που μπορώ να διασχίσω σε δυο ώρες το πολύ.

Σκεφτόμουνα νωρίτερα, καθώς τριγύριζα το (τεράστιο και εξαιρετικά προσεγμένο) campus, ότι αν το York μοιάζει διάχυτο με θρύλους και μεσαιωνικές ιστορίες, το Birmingham είναι ο ορισμός του steampunk. Παλιό και καινούργιο πλεγμένα και τα ίχνη της βιομηχανικής επανάστασης παντού. Αλλά παράλληλα υπάρχουν κήποι και πάρκα γεμάτα λουλούδια και καθώς περπατούσα προς το πανεπιστήμιο συνειδητοποίησα ότι αν ποτέ γράψω μια ιστορία με υπόβαθρο είτε μια ουτοπία είτε μια δυστοπία, το Birmingham θα ταίριαζε εξαιρετικά.

Μιας και μιλάμε για περπάτημα… Τα πόδια μου είναι έτοιμα να σηκωθούν να φύγουν. Δεν κάνω πλάκα, τα ταλαίπωρα υπέφεραν σήμερα. Οκτώ μίλια το πήγαινε-έλα για το πανεπιστήμιο, συν την εξερεύνηση εκεί, συν το τεράστιο εμπορικό κέντρο που τριγύρισα το απόγευμα… Ειλικρινά απορώ πως κατάφερα να φτάσω στο ξενοδοχείο… Και αυτή η παράγραφος πήγε άλλα-ντάλα. Ήθελα να μιλήσω (γράψω;) για το πανεπιστήμιο. Δεν ήμουν σίγουρη για το τι να περιμένω, το προσπέκτους τους ήταν γενικευμένο σε βαθμό δακρίων. Τελικά το ίδιο το campus είναι πολύ προσεγμένο. Το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ότι υπολόγιζα, μπορούσες να το δεις στα κτίρια. Ψηλά, με μπόλικους ορόφους και χτισμένα κυρίως σαν ορθογώνια. Οι περιοχές με τους κοιτώνες έχουν μεγαλύτερη ποικιλία εμφανισιακά, κυρίως λόγω των κήπων που τριγυρίζουν τα σπίτια.

Είναι κρίμα μόνο που δεν έχω καταφέρει να βρω κανένα χάρτη της πόλης. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες γειτονιές εδώ τριγύρω, αλλά… Ε, τι να κάνουμε; Θα μου δώσει κάτι να κάνω αν τελικά καταλήξω εδώ μέσα στα επόμενα δυο χρόνια.