Tag Archives: Αθήνα

Το φως

Standard

Όντας φοιτήτρια με ρωτάνε συχνά
Απο χώρα σε χώρα, ποια η διάφορα;
Είναι η γλώσσα, οι τρόποι, τα σπίτια
(κοντά ή ψηλά;)
Κι εγώ γελαω και λέω πως όχι,
Ή μάλλον ναι, είναι όλα αυτά,
Και τα χαμόγελα που άλλοι δίνουν απλόχερα,
Και η κουζίνα και οι τρόποι μεταφοράς.
Μα πανω απ’ολα είναι το φως.
Το φως που ρέει χρυσο στα μάρμαρα της Αττικής
Και σ’αγγαλιάζει σαν παλιός φίλος,
Που παιζει κρυφτό στις ελιές και κανει την θάλασσα να λάμπει.
Το φως στην Αγγλία (κρύο ή ζέστη κι αν κανει)
Το βρίσκω ψυχρό, λευκό κι αστραφτερό σαν πάγο.
Φωτίζει τα παντα, καίει τις σκιές σαν προβολέας σε σκηνή.
Απόμακρος ο βόρειος ήλιος δεν σταματά
Με αυτους που τον καλωσοριζουν λιγα λεπτα να περάσει.

Αστική συναυλία

Standard

Βουίζει βουίζει, το μυαλό μου γυρίζει

Και ο ήχος του κόσμου αντηχεί παντού.

Τριγύρω κουβέντες πλανιόνται

Και ο αέρας τρεμοπαίζει από λέξεις.

Φράσεις και προτάσεις – γέλια, κραυγές,

Τον δρόμο καθώς κατεβαίνεις ακούς.

Ακούς μα δεν προσέχεις γιατί τα μπλέκεις

Με την μουσική που σε κλείνει

Σε ένα κουκούλι ρυθμού.

Έτσι η δεύτερη φωνή γίνεται σόλο

Και η χορωδία σιωπά,

Καθώς προχωράς από δρόμο σε δρόμο

Σε μια συναυλία που δεν σταματά.

Strawberry Moon

Standard

It hums in my blood; the moon’s sudden madness,

Long before the bloodied sun has ever set.

Around me the people, they all can feel it,

And speak a bit louder, laugh a bit stronger,

And their movements, their movements are a dance.

 

The strawberry moon hums in my blood

And gladly I obey its calling.

Wrapping myself in a plethora of flowery sink,

Pinning a rose in my hair and crescent on my neck.

Tonight I shall be daring, shall not hide or blush;

I’m of the moon’s touched tonight.

 

I’ll swing my hips to the sound of drums

And lay against the sun-baked stones.

Long after Selena takes to sky,

I’ll draw the cards – to read under her light

What may or may not, what friends

And lovers and even foes

The summer tide will bear me;

All under the gaze of the strawberry moon.