Tag Archives: Bangor

Spring Trip 2014 – Day 7 – English Version


Birmingham is large. And a bit scary. I hadn’t realised how unused I had become of large cities until I wandered around here for a bit. And yeah my hotel is not exactly in the best of neighbourhoods (I was looking for cheap, bog it!), but I’ve vet to see shady guys is shadow corners or anything like that. It might be the tall buildings, the wide roads and the typical British inability to signpost properly. However, from what little I’ve seen, the city looks interesting and I am genially looking forward to exploring it tomorrow.

My day was overall pretty good. It wasn’t cold, I discovered that Bangor has a pretty cool open air market on Fridays, and best of the best? I did not have to change any trains all the way to Birmingham! Yippee! We crossed through a pretty big chunk of Wales, and honestly at times it felt like the train was passing through a commercial made by the Ministry of Tourism. It had it all: the green hills dotted with sheep, stone bridges, (clean) beaches, the occasional castle. Unfortunately I was too sleepy to take any decent pictures, but then again, that’s what Google’s for!

When I arrived at Birmingham I realised that my mobile internet was on vacation. For some reason (I blame hunger and tiredness) this sounded more like adventure potential than an inconvenience. So I found the nearest map, copied down directions –quite studiously is I say so myself- and started walking. Unfortunately I forgot I was in England. And no offense to the lovely British folk reading this but putting a discreet, out of the way sign with the street’s name at the beginning of it is not helpful. Not really. I’d say it’s because everyone here seems to have a GPS but once upon a short time ago that was not the case. Anyway I got a bit lost, and lucky me, it was around the time that schools were letting out, so I chanced upon a mum and her two kids, who not only knew where my hotel is, she also offered to take me there since it was on her way. Wow, that’s pretty awesome chances, you gotta admit!

The hotel is structured more like a motel, nothing fascinating but! THE BED IS HUGE! As in movie-like, illogically-tall, fluffy-as-a-cloud huge. I truly don’t know how I’ll manage to get up in the morning…

As I re-read what I’ve written so fat, I get the impression it is slightly all over the place. Can’t be helped I suppose. Besides, when James Joyce wrote whatever passed through his head, they called it literature. Who knows, maybe in 80 years some poor student will be slaving over my writing. If that is the case, I only have one thing to say: good luck buddy!

Spring Trip 2014 – Day 7


Το Birmingham είναι μεγάλο. Και λίγο τρομακτικό. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο έχω ξεσυνηθήσει τις μεγάλες πόλεις μέχρι που τριγύρησα λίγο εδώ. Και ναι, παραδέχομαι ότι το ξενοδοχείο δεν είναι και στην πιο προσεγμένη γειτονιά (έξαχνα κάτι φτηνό, να πάρει!), αλλά δεν είναι ότι έχει απειλητικούς τύπους σε γωνίες ή τίποτα τέτοιο. Μάλλον φταίνε τα ψηλά κτίρια, οι φαρδιοί δρόμοι και η τυπικά Βρετανική ανικανότητα να βάλουν εμφανείς ταμπέλες στους δρόμους. Από το πολύ λίγο που έχω δει από την πόλη, φαίνεται ενδιαφέρουσα, και ειλικρινά ανυπομονώ να την εξερευνήσω αύριο.

H μέρα μου ήταν σε γενικές γραμμές καλή. Δεν έκανε κρύο, είχε ήλιο, ανακάληψα ότι το Bangor έχει μια εξαιρετική λαϊκή αγορά τις Παρασκεύες, και το καλύτερο; Δεν χρειαζόταν να αλλάξω τρένα για να φτάσω Birmingham! Γιούπι! Διασχίσαμε ένα αξιοπρεπές κομμάτι της Ουαλίας, και κατά καιρούς ήταν λες και το τρένο διέσχιζε ένα σποτάκι φτιαγμένο από το Υπουργείο Τουρισμού. Το πακέτο τα είχε όλα: πράσινες πλαγιές με προβατάκια, πέτρινες γέφυρες, (καθαρές) ακρογυαλιές, κανένα κάστρο εδώ κι εκεί. Δυστυχώς ήμουν πολύ νυσταγμένη για να βγάλω φωτογραφίες, αλλά αν είστε πραγματικά περίεργοι… γι’αυτό υπάρχει το Google!

Όταν έφτασα στο Birmingham συνειδιτοποίησα ότι το ίντερνετ στο κινητό μου δεν δούλευε. Για κάποιο λόγο (μάλλον ένας συνδιασμός πείνας και κούρασης) αύτο μου φάνηκε περισσότερο σαν πιθανότητα για περιπέτεια παρά μια ενόχληση. Βρήκα λοιπόν το κοντινότερο χάρτη, σημείωσα την αλλλουχία δρόμων μέχρι το ξενοδοχείο, και το έριξα στο περπάτημα. Ξέχασα όμως ότι είμαι στην Αγγλία. Και χωρίς παρεξήγηση, αλλά εδώ πέρα βάζουνε ταμπέλες με τα ονόματα των δρόμων μόνο στην αρχή των δρόμων, και αυτό αν είσαι τυχερός. Θα έλεγα ότι είναι επιδή εδώ όλοι έχουν GPS αλλά μια φορά και ένα καιρό πρόσφατα κανείς δεν είχε αυτά τα εκνευριστικά κολοκύθεια μέσα στο αμάξι του. Αναπόφευκτα ψιλοχάθηκα, αλλά ευτυχώς για μένα, τα σχολεία είχαν μόλις σχολάσει και πέτυχα μια μαμά με δυο πιτσιρίκια που όχι μόνο ήξερε που ήταν το ξενοδοχείο, αλλά προσφέρθηκε να με πάει ως εκεί μιας και ήταν στον δρόμο της. Αυτό θα πει τύχη!

Το ξενοδοχείο είναι οργανωμένο σαν μοτέλ, τίποτα το συνταρακτικό, αλλά! ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ! Ξέρετε πως είναι στις ταινείες που τα ξενοδοχεία έχουν πάντα αυτά τα ψηλά ημίδιπλα κρεβάτια που δεν θες να σηκωθείς από αυτά; Κάτι τέτοιο. Δεν θα θέλω να ξεκολλήσω το πρωί…

Καθώς ξαναδιαβάζω τι έχω γράψει μέχρι τώρα, έχω την εντύπωση ότι είναι λίγο αλλού κι εκεί και παραπέρα. Εεεε, τι να κάνουμε. Όταν ο James Joyce έγραφε ό,τι του κατέβαινε το αποκάλεσαν λογοτεχνία. Ποιος ξέρει, σε 80 χρόνια κάποιος ταλαίπορος μαθητής θα παλεύει να αναλύσει τα δικά μου κείμενα. Ένα έχω να πω: καλή τύχη φιλαράκο!

Spring Trip 2014 – Day 6 – English Version


I realised this morning that I have been unfair to Bangor. York, well I loved it, and I suppose part of me did not want to like any of the other places I would visit as much. Which is not only immature and crazy on my mind’s part, it is also strategically stupid. Let’s be pragmatic, I will have to apply to at least three universities if I want to be secure on my postgraduate prospects. Rejecting a place just because I fancied another city better is silly. So having drunk my mocha and chastised myself appropriately, I started my official (and hopefully less prejudiced) exploration.

I still fail to understand the logic behind Bangor’s development. But, after plenty of walking, I found some rather beautiful neighbourhoods. I also found the inevitable curse of building on a hill side: steep roads, lots of them, as common as the lack of proper signposting. What is it with this country and their distaste for little plaques saying “You are still on road so-and-so”? I also found an impressively long market. What do I mean by long? I mean that nearly all the shops were in the same pedestrianized road, something that makes tourists, no doubt, very happy.

I’m not sure how many kilometres I walked, but I covered the biggest part of the city (no exaggeration) and about half the length of the coastal road before I walked to the hotel. Speaking of coasts, it’s such a pity this lot hasn’t taken better care of theirs. It could have been gorgeous in the summer (though probably too cold for swimming). Now the beach is full of rubbish and the water is so visibly polluted in some areas that it looks more like soup gone bad that sea. And no, it’s not mud. I know the look of muddy-but-still-clean sea that is not It.

I returned to the hotel intending to lay down for a bit (I might have got a bit of a sunstroke, not sure) and I think we all know how short those bits tend to be. Not the intended half hour at any rate. I haven’t even packed yet! Shame on me!

I think, I’ll sign out for the night. Honestly, there’s nothing thrilling to talk about, and if I start rambling about architecture and landscaping we’ll be here until the day after. Next report will be coming from Birmingham, so I’ll see you all there!

Spring Trip 2014 – Day 6


Συνειδητοποίησα σήμερα το πρωί πως έχω αδικήσει το Bangor. Το York μου άρεσε τόσο πολύ που ένα μέρος του μυαλού μου δεν ήθελε να εντυπωσιαστεί από τα άλλα μέρη που θα επισπευτώ. Αυτό ήταν όχι μόνο ανώριμο και παράλογο εκ μέρους του, αλλά και βλακώδες στρατηγικά. Θα πρέπει να κάνω αιτήσεις σε τουλάχιστον τρία πανεπιστήμια αν θέλω να είμαι ασφαλής στο θέμα των πιθανοτήτων. Το να απορρίπτω καλά πανεπιστήμια μόνο και μόνο γιατί μια πόλη μου άρεσε καλύτερα είναι ανόητο. Αφότου λοιπόν ήπια την μόκα μου και κατσάδιασα τον εαυτό μου καταλλήλως, ξεκίνησα την επίσημη (και λιγότερο προκατειλημμένη) εξερεύνηση.

Εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω την λογική με την οποία αναπτύχθηκε το Bangor. Αλλά μετά από αρκετό περπάτημα, βρήκα μερικές πολύ όμορφες γειτονιές εδώ κι εκεί. Η κατάρα του να έχεις χτίσει σε λόφο παραμένει όμως, και οι απότομες ανηφόρες και κατηφόρες ήταν εξίσου συχνές με τη απώλεια χρήσιμης σηματοδότησης. Επίσης βρήκα μια εντυπωσιακά μακριά αγορά. Τι εννοώ μακριά; Εννοώ ότι σχεδόν όλα τα μαγαζιά της πόλης είναι σε μαζεμένα σε ένα πεζόδρομο, προς μεγάλη χαρά των τουριστών.

Δεν είμαι σίγουρη πόσα χιλιόμετρα περπάτησα, αλλά κάλυψα ένα μεγάλο κομμάτι της πόλης και περίπου τον μισό παραθαλάσσιο δρόμο πριν να γυρίσω στο ξενοδοχείο. Μιλώντας για τον παραθαλάσσιο, είναι κρίμα που δεν έχουν φροντίσει καλλίτερα την ακτή εδώ. Θα μπορούσε να είναι υπέροχη το καλοκαίρι (αν και αμφιβάλω αν θα ήταν αρκετά ζεστή για βουτιές). Όπως έχουν τα πράγματα τώρα, κάτι ο ευτροφισμός, κάτι τα σκουπίδια στην ακτή, το νερό μοιάζει πιο πολύ με χαλασμένη σούπα, παρά με θάλασσα.

Γύρισα στο ξενοδοχείο σκοπεύοντας να ξαπλώσω για κανά μισάωρο (ο ήλιος πρέπει να με χτήπησε στο κεφάλι) και νομίζω ότι όλοι ξέρουμε ότι αυτά τα μισάωρα ΠΟΤΕ δεν είναι μισάωρα. Και δεν έχω καν πακετάρει ακόμα! Ντροπή μου.

Μου φαίνεται ότι θα το κλείσω εδώ. Ειλικρινά, δεν έχω τίποτα το εντυπωσιακό να περιγράψω, και αν αρχίσω να μιλάω για τοπία και αρχιτεκτονικές θα είμαστε εδώ μέχρι μεθαύριο. Η επόμενη αναφορά θα είναι από Birmingham, οπότε τα λέμε εκεί!

Spring Trip 2014 – Day 5 – English version


This is delayed and not quite as polished as the others. Sorry! In my defense, I’m falling asleep on the keyboard here. It all started this morning, when I was shocked awake, certain that someone was in my room. As it happened, someone was walking outside my room, but that’s thin walls and great acoustics for you! I went down for breakfast, to find today’s big disappointment: they only serve English-style breakfasts here. For the last time! EGGS, BACON AND TOMATOES ARE NOT FOR BREAKFAST! A tea later, I escaped for the town. It’s just five kilometres from the hotel and the countryside is gorgeous!

It was a bit chilly, especially by the coast, but what truly surprised me was that even when I was on the beach, I could not smell the sea-water. How or why, I’ve no idea. Bangor confuses me in other ways as well. The city is old, you can see that from a few older buildings here and there, especially that of the university (but more on that later), yet that greatest part of the city looks like it was built after the ‘70s (and no, that is not a complement. I can’t find a motif in the way the city has developed. Most urban areas I have visited have a clearly distinct “old town” are and different rings that were developed over time. Here it’s like whole architectural periods were bulldozed to make way for the new ones. I might be mistakes, but this is my first impression.

When I arrived at the city, and after I grabbed something to eat, I started looking for the campus. I don’t have a map (not for lack of looking for one) but I could remember that it is close to the rail station. As I was walking to that general direction, I glanced at the hill to my right and lo and behold, a big, old, impressive building. Well, I said to myself, even if it’s not the one I’m looking for, it’s gonna have a heck of a view. And so commenced the climbing.

Finally, it turns out that not only it was part of the campus, it was also the original university building AND the where the Arts department and library are. Keen nose or what? I walked around the neighbourhood (technically the campus is not separate), and had a look at the accommodation buildings. I am not thrilled, but at least they look new and of decent quality. In the end I went back to the city centre and spend the early afternoon strolling about, with just one stop for a bite at a tiny bistro. Let me tell you, they had the freshest salad I have eaten since coming back to Britain.

My return to the hotel was interesting, and not just because my legs were considering going on strike. Despite my attention in the morning for signs, I still nearly got lost at that last intersection and all the crooked signposts in Wonderland could not have set me right… More to come tomorrow (or later today, whatever).












The view from campus

The view from campus










I said that the building looks old and important!

I said that the building looks old and important!

Spring Trip 2014 – Day 5


Καθυστερημένο και λιγότερο προσεγμένο από τα άλλα. Συγγνώμη! Προς υπεράσπιση μου, είμαι πτώμα. Όλα ξεκίνησαν σήμερα το πρωί, όταν πετάχτηκα από τον ύπνο μου, σίγουρη ότι κάποιος ήταν στο δωμάτιο μου. Για την ακρίβεια κάποιος περνούσε από τον διάδρομο, αλλά λεπτοί τοίχοι και καλή ακουστική κάνουν θαύματα. Όταν κατέβηκα για πρωινό, έφαγα την μία και μοναδική απογοήτευση της ημέρας: σερβίρουν μόνο το κλασσικό Αγγλικό πρωινό. Για τελευταία φορά! ΑΒΓΑ, ΜΠΕΪΚΟΝ ΚΑΙ ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΙΝΟ! Ένα τσάι αργότερα την κοπάνησα για την πόλη. Μόνο πέντε χιλιόμετρα και σχεδόν όλο ευθεία, αλλά η εξοχή εδώ είναι υπέροχη!

Είχε λίγη ψύχρα, ειδικά κοντά στην ακτή, αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση ήταν πως ακόμη και δίπλα στην ακρογιαλιά δεν μύριζε θάλασσα. Πως και γιατί, δεν έχω ιδέα. Το Bangor με μπερδεύει και για άλλους λόγους. Η πόλη είναι παλιά, το βλέπεις μερικά κτίρια εδώ κι εκεί, και ιδίως στο κύριο κτίριο του πανεπιστημίου (για αυτό θα τα πούμε αργότερα), αλλά το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης μοιάζει να χτίστηκε από την δεκαετία του ’70 και μετά (και όχι, αυτό δεν είναι κομπλιμέντο). Δεν μπόρεσα να δω κάποιο μοτίβο στο πως η πόλη έχει αναπτυχτεί. Τα περισσότερα αστικά κέντρα που έχω επισκεφτεί έχουν ένα εμφανές “ιστορικό κέντρο” και ζώνες με κτίρια άλλων περιόδων να το τριγυρίζουν. Εδώ είναι λες και ολόκληρες αρχιτεκτονικές περίοδοι μπουλντοζώθηκαν για να κάνουν χώρο για της καινούργιες. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά αυτή είναι η πρώτη μου εντύπωση.

Όταν έφτασα λοιπόν στην πόλη, και αφότου τσίμπησα κάτι στα γρήγορα, άρχισα να ψάχνω για το πανεπιστήμιο. Δεν έχω χάρτη (επειδή δεν μπορούσα να βρω έναν, και ναι, έψαξα), αλλά θυμόμουν ότι το campus είναι κοντά στον σιδηροδρομικό, οπότε κινήθηκα προς αυτήν την κατεύθυνση και όπως πήγαινα είδα σε ένα λόφο στα δεξιά μου ένα μεγάλο, παλιό και εντυπωσιακό κτίριο. Ε, λέω, ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που ψάχνω, θα έχει φοβερή θέα. Άρχισα λοιπόν το σκαρφάλωμα.

Τελικά όχι μόνο ήταν τμήμα του campus, ήταν το αρχικό κτίριο του πανεπιστημίου ΚΑΙ το κτίριο που στεγάζει την φιλολογική σχολή και την βιβλιοθήκη. Τριγύρισα την γειτονιά (το campus είναι ένα με την πόλη), έριξα μια ματιά στα κτίρια των κοιτώνων και παρόλο που δεν είμαι κατενθουσιασμένη, τουλάχιστον είναι καινούργια και φαίνονται καλής ποιότητας. Τελικά κατέληξα πίσω στην πόλη και πέρασα το μεσημέρι και απογευματάκι τριγυρνώντας, με μια στάση για φαγητό σε ένα απόμερο bistro όπου έφαγα την πιο φρέσκια σαλάτα που έχω φάει από τότε που γύρισα στην Βρετανία.

Η επιστροφή μου στο ξενοδοχείο ήταν ενδιαφέρουσα, και όχι μόνο επειδή ήμουνα πτώμα. Παρόλη την προσοχή μου το πρωί, παραλίγο να χαθώ στην τελευταία διασταύρωση και τα Κάππα και οι Κόκκινες Σκούφιες μόνο ξέρουν που θα κατέληγα… Περισσότερα αύριο (ή αργότερα σήμερα, ό,τι ταιριάζει).



Η θέα από την σχολή

Η θέα από την σχολή

Το είπα ότι το κτίριο ήταν παλιό και έδειχνε σημαντικό!

Το είπα ότι το κτίριο ήταν παλιό και έδειχνε σημαντικό!

Spring Trip 2014 – Day 4 – English version


En route to Manchester

It may be York’s influence (and my lack of sleep), but I’m not in the mood for a detailed report. I’ll just say that as I am writing these lines, I am in the first of three trains which I will take to reach Bangor. Normally I’d feel a mix of excitement and panic but…

The problem is that train stations, like airports and ports are liminal spaces. You only stay there for as long as it takes to find a way out of there. They don’t even belong to the city they’re built in since they are gateways to Somewhere Else. And a door is not part of a room.

You can feel it in their air, a mix of impatience, stress, enthusiasm, eagerness. You feel sip in your lungs like bad smoke and making it so much harder to breathe.

En route to Llandudno Junction

Nothing like the cold air on a platform to make you feel better. Traveling has a point for only as long as you keep moving. It will take me a little less than two hours to cover the second third of my trip, during which I will leave England behind m and enter Wales.

Many in-betweens and liminal spaces today. Train stations, mental lines on a map, rivers we cross, clouds playing hide-and-seek with the sun…

Maybe it’s because of the landscape we have crossed so far that I’m such a bad mood: pitch-black tunnels and industrial cities. Call me old-fashioned but I need to be able to look at a stretch of land and read its history. I can’t stand it when the new builds itself with the debris of the old. I want to look at a city and say:

“Here were the walls of the original settlement, these additions were made then, this is a restoration.”

Abbeyfield Hotel

I’m dead on my feet and hungry, but I am in Bangor! Strictly speaking, I am fifteen minutes outside of the city, but who cares? Despite the clouds and the chill on the air, the sun still pokes out every once in a while, even while heading for the western horizon. This last leg of the trip was by far the best. Lush green hills to our left and the seashore to our right. I hadn’t realised how much I had missed the sea until I saw it again.









The hotel is pretty old but the room is spacy and clean. I’ll just relax tonight, what with my head ringing from all the train announcements, I’ll do a bit of a brush up on the university here, and tomorrow (drumroll please!) EXPLORING! I’ll just finish up here and go for dinner. Apparently the pub that is attached to the hotel serves the works. (let’s just hope it doesn’t charge the works as well…)

Spring Trip 2014 – Day 4


Καθ’οδόν για Manchester

Ίσως να φταίει η επιρροή του York (και το γεγονός ότι δεν έχω κοιμηθεί καλά) αλλά δεν έχω όρεξη για μια λεπτομερή αναφορά. Θα πω απλώς ότι καθώς γράφω αυτές τις γραμμές είμαι στο πρώτο από τρία τρένα που θα πρέπει να πάρω για να φτάσω στο Bangor. Κανονικά θα ένιωθα ένα μίγμα ενθουσιασμού και πανικού αλλά…

Το πρόβλημα είναι ότι οι σταθμοί τρένων, όπως και τα αεροδρόμια και τα λιμάνια είναι μη-χώροι. Παραμένεις σε αυτούς όσο χρειάζεται να περιμένεις για να πάρεις ένα μέσο και να φύγεις από εκεί. Δεν ανήκουν όμως ούτε και στην πόλη στην οποία είναι χτισμένοι, μιας και λειτουργούν σαν πύλες για Κάπου Αλλού. Και είναι γνωστό ότι η πόρτα δεν είναι μέρους του δωματίου.

Μπορείς να το νιώσεις στην ατμόσφαιρα τους, ένα μίγμα ανυπομονησίας, άγχους, ενθουσιασμού, αναμονής. Το νιώθεις να κάθεται στα πνευμόνια σου σαν καπνός κακής ποιότητας, και όσο περιμένεις, τόσο πιο δύσκολο είναι να αναπνεύσεις.

Καθ’οδόν για Llandudno Junction

Τίποτα σαν τον κρύο αέρα στην αποβάθρα για να νιώσεις καλύτερα. Το ταξίδι έχει νόημα μόνο αν κινείσαι συνεχώς Θα μου πάρει κάτι λιγότερο από δυο ώρες για να καλύψω το δεύτερο τρίτο της διαδρομής μου, κατά την διάρκεια των οποίων θα αφήσω πίσω μου την Αγγλία και θα μπω στην Ουαλία.

Πολλά ενδιάμεσα και μη-χώροι σήμερα. Σταθμοί τρένων, νοητές γραμμές στον χάρτη, ποτάμια που περνάμε από πάνω τους, σύννεφα που παίζουν κρυφτό με τον ήλιο…

Ίσως να φταίνε τα τοπία που διασχίσαμε μέχρι τώρα για την κακή μου διάθεση: κατάμαυρα τούνελ και πόλεις που μοιάζουν με εργοστάσια. Πείτε με παλιομοδίτικη αλλά δεν αντέχω τα τοπία που χτίζουν την τωρινή τους εμφάνιση πάνω στα ερείπια του χτες τους. Θέλω να μπορώ να διαβάσω την ιστορία τους, να μπορώ να πω:

“Να, εκεί είναι το τείχος του αρχικού οικισμού, αυτές οι προσθήκες έγιναν τότε, εδώ είναι μια αναπαλαίωση.”

Abbeyfield Hotel

Είμαι πτώμα και πεινάω, αλλά έφτασα στο Bangor! Αν θέλαμε να είμαστε ακριβείς θα λέγαμε ότι είμαι ένα τεταρτάκι έξω από την πόλη, αλλά ποιος νοιάζεται; Παρόλα τα σύννεφα και την δροσούλα, ο ήλιος εξακολουθεί να σκάει μύτη κάθε λίγο καθώς πάει προς την δύση. Η τελευταία διαδρομή με το τρένο ήταν και η καλύτερη, με πράσινους λόφους στα αριστερά μας και την ακτογραμμή στα δεξιά. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μου είχε λείψει η θάλασσα μέχρι που την ξαναείδα.

Το ξενοδοχείο είναι παλιό αλλά το δωμάτιο είναι ευρύχωρο και πεντακάθαρο.









Θα χαλαρώσω απόψε γιατί το κεφάλι μου είναι κουδούνι, να κάνω και μια μικρή επανάληψη τα του πανεπιστημίου και αύριο, ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ! Μόλις τελειώσω εδώ θα πάω για φαγητό, κατά τα φαινόμενα η παμπ που λειτουργεί παρέα με το ξενοδοχείο είναι όλα τα λεφτά. (ας ελπίσουμε όχι κυριολεκτικά….)