Tag Archives: translation

The trouble with great ideas


The other night I was running commentary with a friend over some episodes from Season 11 of Supernatural (particularly the one where Chuck makes his -dubiously- deus ex machina return). Here be SPOILERS so you have been warned. Since Amara’s character was introduced I figured she was the elder sister, and frankly Chuck’s nigh-constant whining about her points to younger sibling, no offence intended to anyone reading this. All questions of sibling dynamics for beings on the higher end of the divinity scale aside it got me thinking and going all head-canon-y. The Supernatural verse is frustratingly vague in terms of how-things-work on the subject of Creation, though, to be fair, in a show were all religious pantheons and Darwin’s evolution theory coexist the explanation would no doubt make somebody’s brain explode.

And it’s so annoying cause I am so close to marrying all these potential Creation and End-of All stories in one cohesive explanation! It’ll probably be something I’ll work on over Christmas, since I really want to talk about it, but it is also the type of post that will require research and diagrams and possibly me bugging a friend or two to beta-read it before it goes up… And therein lies on of the major issues that most often hold me back from writing. I think I’ve talked about it before but telegraph version is that:

a. There is no true correspondence from language to language

b. I tend to think in several languages simultaneously -and sometimes non-verbally- when working through a complicated problem

c. Have fun translating to words of a singular language the mental equivalent of a fractal, especially in the subjects of existential philosophy and Jungian philosophy….

I had a go at it when I was writing my MA dissertation (because analysing archetypal mythological Aspects and their evolution sounded fun in theory) and let me tell you, my first drafts were a textbook case of “It’s funnier in Enochian”! And I can’t even read Enochian! But yeah… it took a lot of reworking and rewording and the end result doesn’t say nearly as much as I’d like it to but at least it’s accessible to people who did not spend a few years of their lives reading up on mythology, Campbell’s theories of the questing hero, Jungian archetypes and, yes, even trope characteristics. I suspect this upcoming post will go through a very similar process… Hey, if you guys fancy I can scan the original, handwritten post too for comparison’s sake! We’ll see. Either way, bless my ability to remember dialogue from movies/episodes/books. Much as I wouldn’t mind rewatching the show there’s the small issue of days having only 24 hours… And me, for better or worse, needing to do other things with my time too…

Stay tuned however! I’m not about to let a damn good headcannon go wasted!

Until then, cheerio!

Can vei la lauzeta mover & Tristrant muose sunder dane


Συνεχίζοντας το… Αγιοβαλεντινιάτικο θέμα της εβδομάδας, επιχείρησα να μεταφράσω δύο ποιήματα από το σημερινό σεμινάριο. Η αγγλική μετάφραση στην  οποία βασίστικα βρήσκεται εδω.

Can vei la lauzeta mover

1. Όταν βλέπω τον κορυδαλλό να πετάει

Γεμάτος χαρά προς το φως,

Και να ξεχνιέται και να πέφτει

Από την γλυκύτητα που γεμίζει την καρδιά του,

Α! Πόσο ζηλεύω

Όταν βλέπω τους μακάριους!

Δεν ξέρω γιατί η καρδιά μου

Από τον πόθο δεν λιώνει.


2. Αλί! Πόσα νόμιζα πως ήξερα

Για την αγάπη, και πόσο λίγα ξέρω!

Γιατί δεν μπορώ να μην αγαπήσω

Αυτή που δεν θ’ανταποκρίνει τα αισθήματα μου.

Έκλεψε την καρδιά μου και όλο μου το είναι

Και όλα όσα είναι και όλο τον κόσμο –

Κι αφότου με λήστεψε, δεν μου άφησε τίποτα

Εκτός από πόθο και μια καρδιά που λαχταρά.


3. Ναι, δεν μου ανήκει ο εαυτός μου,

Και δεν μου άνηκε από την στιγμή

Που στα μάτια της με άφησε να κοιτάξω,

Σ’ένα καθρέφτη που μ’αρέσει.

Καθρέφτη, από τότε που είδα τον εαυτό μου σε σένα,

Οι αναστεναγμοί με σκοτώνουν,

Κι έχασα τον εαυτό μου όπως

Ο όμορφος Νάρκισσος χάθηκε στην πηγή.


4. Οι γυναίκες μου προκάλεσαν μεγάλη δυστυχία.

Καμιά τους ποτέ δεν θα εμπιστευθώ.

Κι ακόμα κι αν κάποτε γι’αυτές πολεμούσα,

Από αυτή την στιγμή αποστατώ,

Μιας και καμιά τους δεν θα με βοηθήσει

Ενάντια σ’αυτή που με καταστρέφει.

Απελπισία και δυσπιστία για όλες τους,

Γιατί το ξέρω, είναι όλες τους ίδιες!


5. Κι έτσι η καλή μου φαίρεται σαν “γυναίκα”

(Δικό της το λάθος!)

Γιατί δεν επιθυμεί ό,τι ένας άντρας επιθυμεί

Κι οτιδήποτε αυτός της απαγορεύει, αυτή το κάνει.

Έχω πέσει από την επιείκεια.

Φέρθηκα σαν μωρός,

Και δεν ξέρω το γιατί:

Ήταν τα όνειρα μου πολύ μεγάλα;


6. Όλη η χάρη έχει χαθεί –αλήθεια-

(Κι ούτε καν την ένοιωσα!)

Μιας και αυτή που θα έπρεπε να την έχει

Δεν έχει καθόλου, που θα την βρω λοιπόν;

Α! Πόσο φριχτό (αν την βλέπατε)

Που αυτή που της ανήκει αυτός ο σκλάβος της αγάπης

Που τίποτα κάλο δεν θα έχει χωρίς αυτήν

Με αφήνει να πεθάνω, δεν με βοηθάει καθόλου.


7. Αφού προσευχές, ευχαριστίες, και τα δικαιώματα μου

Δεν μπορούν να μου χαρίσουν την Κυρά μου,

Κι αφού δεν νοιάζεται καθόλου

Που την αγαπάω, ποτέ δεν θα της το πω.

Όχι,  θα την εγκαταλείψω, θα την παραδώσω.

Με δολοφόνησε. Σαν τους νεκρούς μιλάω.

Φεύγω μακριά αφού αυτή δεν με κρατάει

Αποθαρρυμένα, σε εξορία, δεν ξέρω που.


8. Τριστάνε, τίποτα άλλο δικό μου δεν θα πάρεις.

Φεύγω μακριά, αποθαρρυμένος, δεν ξέρω που.

Άλλο τραγούδι δεν θα ξαναγράψω.

Κρύβω τον εαυτό μου από αγάπη και χαρά.


Tristrant muose sunder dane

Ο Τριστάνος στεκόταν, χωρίς χαρά,

Ανάμεσα στης Ισόλδης τους πιστούς,

Γιατί η υποταγή στο μαγικό το φίλτρο

Είναι δυνατότερη ακόμα κι απ’την αγάπη.

Γι’αυτό αγαπημένη μου πρέπει να με’φχαρισείς

Γιατί το φίλτρο ποτέ δεν ήπια,

Κι όμως η αγάπη μου είναι δυνατή,

Καλύτερη απ’την δική του, αν είναι δυνατόν.

Όμορφη κόρη,

Χωρίς ψευτιά,

Θ’ανήκω σε σένα

Αν μ’αγαπάς αληθινά.